Huwebes pa lang ay excited na ang mga bata para makakita ng penitensiya. Pinangakuan kasi sila ng Kuya Tootie nila na dadalhin ng maaga sa Sta. Rosa (katabing bayan namin, mga 20 minutos lang ang biyahe) dahil marami ang nagpepenitensiya doon. Ako naman, ilang beses na kong nakakita ng ganun nung bata ako, kaya hindi na rin ako nagplano na sumama pa. Hindi na ako interesado masyado, kumbaga.

Teka, parang nanunumbalik sa akin ang alala nung mga panahon na inaabangan namin ni Tootie at ni Kuyang ang penitensiya. Kadalasan si Daddy o si Tito ang aming kaalakbay sa mga ganitong pagkakataon. Ngayon ako naman at si Tootie ang nagbibitbit sa mga anak ni Tito kung saan-saan. Tingnan mo nga naman ang ikot ng mundo. Noon kabataan ako, mas marami ang nagpepenitensiya sa lugar namin. Maghihintay lang kami sa kanto at siguradong may makikita na na grupo ng mga lalaki na nagpepenitensiya. Minsan ay dalawang grupo pa nga, may maliit at may malaki. Kapag sobrang suwerte, dumadaan pa mismo sa harap ng bahay namin.

Ay naku! Ang dami namin pamahiin tuwing santo-santo (Lunes santo, Martes santo…). Siyempre, bawal ang kumanta, dapat malungkot, kasi namatay si Kristo. Kahit konting tunog ng radyo ay bawal na bawal. Ang matigas na ulo na Kuyang ko, nahuli minsan ni Lola na nakikinig ng radyo. Ayun, tinawag siya tuloy na Hudyo. At pag nagka-sugat ka daw sa linggo na ito, hindi na gagaling. Eh nung isang Martes santo, nasemplang ako sa bisikleta ko, na-gasgas ang tuhod ko. Sobrang takot ko na baka hindi gumaling. Gumaling naman siya. Siguro dahil gasgas lang at hindi sugat haha. At ang pinakakinakatakutan namin ng mga pinsan ko—ang matalansikan ng dugo ang balat namin ng mga nagpepenitensiya. Hindi kami takot sa dugo, takot kami na malipat sa amin ang kasalanan ng mga nagpepenitensiya. Ganun kasi yun. Ang haba na ata ng munting kuwento ko, balik na tayo sa pangunahin istorya.

Alas-siyete ng umaga, nambubulabog na si Billy sa kuwarto ko. Mangyari kasi, si Babyline at si Eduard ay sa kuwarto ko natutulog. Aalis na pala sila sa ilang minuto. Napakahirap gisingin ng dalawa, pero pinilit ko. Sayang naman ang pagkakataon na magkakasama sila na makikita ‘to, lalo na at si Billy ay sa Qatar na nakatira. Kaya makalipas ang ilang saglit, hindi pa man nakakaligo, umalis na sila upang manood ng pinaka-aabangan na penitensiya.

Para sa mga takot sa dugo, hindi para sa inyo ang mga susunod na litrato.